Leo-Gijsje

Leo-Gijsje

Asiel Villena

9 juli 2018. Na een paar weken ging het alweer kriebelen. We wilden weer graag een paar opvanghondjes.  Dus hebben we bij het asiel aangegeven dat wij er weer klaar voor waren. Er was even niets. Een paar dagen later wel. Er was net een hondje binnen gekomen. Type Jack Russel. Dat was totaal niet het soort hond waar mijn hart sneller van ging kloppen.

Maar ja, wat zeg je, als je al drie keer hebt gevraagd: Of er weer pups zijn die we kunnen opvangen?

Leo, later Gijsje, net opgehaald bij het dierenasiel in Villena.

Dus toch maar het hondje opgehaald. Hij zou zo’n vier weken bij ons blijven en daarna op transport naar Duitsland gaan. Wij kwamen aan bij het asiel en het bleek dat Leo een bodeguero was van bijna acht weken. Hij was enkele weken geleden gevonden in de bergen van Biar, moederziel alleen. Zijn pootje was gebroken en het opvanggezin, waar hij even heeft gewoond, wilde hem niet meer. Hij zat ik een kleine transportbench en hij keek me met zijn kraaloogjes aan. Nog steeds voelde ik niets voor deze arme ziel. Ik haalde hem uit de bench en hield hem tegen me aan, hij trilde helemaal. Zo’n klein droppie. Mijn hart ging een heel klein stukje open.

Bloedneus en verliefd

We gingen snel naar huis en zo kon het wennen voor Leo weer beginnen. Hij was nieuwsgierig, maar ook angstig. Hij lag op mijn buik en ik wilde hem iets verplaatsen, maar omdat hij zo bang was, beet hij in mijn neus! Tot bloedens toe. Dat werd een bezoekje aan de huisarts, want mijn tetanusvaccinatie was verlopen. Dit kleine mannetje moest heel voorzichtig worden aangepakt en dat deden we dan ook. Maar vanaf het moment dat hij me beet en ik me realiseerde dat die beet uit pure angst was, was ik verliefd. Verliefd op dit kleine witte bange hondje. Heel even twijfelden wij, of we Leo zouden houden. Maar ja als we ieder hondje zouden houden die zielig is, dan hebben we zo een huis vol. Dat gingen we dus niet doen.

Verrassing

Een week later ging ik voor een paar dagen naar Nederland voor een interview en een fotosessie voor de campagne ‘Margriet 80 jaar, Gewoon Stoer.’ Roy zou op alle hondjes passen. We hadden inmiddels nog twee andere foster hondjes erbij, (Chico en Alba) dus hij had zijn handen vol.

Een dag voor mijn verjaardag was ik weer thuis. Roy vroeg of ik mijn verjaardagscadeautje al wilde, maar dat wilde ik niet want ik was nog niet jarig. Wist ik veel ….

De volgende dag werd ik op bed verrast met een klein plat cadeautje. Ja ja. Het paspoort van Leo. Ik was zijn nieuwe baasje! Roy had alles geregeld toen ik in Nederland zat. Leo werd Gijsje. Mijn grote kleine man. Mijn knuffelbeertje. En ach, drie of vier honden …. Dat maakt ook niet zo veel uit.

Een geweldige hond en een geweldig cadeau.

Saskia Freichmann-Wijsbeek samen met haar honden in Las Virtudes
Samen met Dock, Fleur, Roos en Gijsje

Doneeraktie operatie Fleurtje