Robert, mijn zoon, mijn trots

Robert, mijn zoon, mijn trots

Terug van weggeweest

In mei van het vorig jaar ging mijn telefoon. Ik was in mijn studio aan het werk met klei. Het duurde dus even voordat mijn handen schoon waren en ik de telefoon kon opnemen. Ik nam op en aan de andere kant van de lijn klonken de woorden: “Ja, wie zou dit nou zijn?” De stem van mijn zoon Robert. Robert die jarenlang (weer) boos op mij was, terwijl ik alleen maar goed voor hem was geweest. Boos, omdat ik een huis voor hem had gekocht, zodat hij een veilig dak boven zijn hoofd zou hebben. Helaas kon zijn toenmalige vriendin niet omgaan met de band die Robert en ik samen hadden. En wat doe je dan als jaloers kreng? Dan maak je alles stuk en laat je je eigen haatgevoelens gewoon zijn gang gaan. Jaar in jaar uit. Net zolang totdat je man bij je wegloopt en de armen van een lieve vrouw opzoekt en ja, ook de armen van zijn eigen moeder.   

Een nieuwe start

Het was heerlijk om zijn stem weer te horen maar toch was ik op mijn hoede. Wat was zijn beweegreden om mij te bellen? Er was zoveel gebeurt en zoveel gezegd. Ik vertelde hem dat ik geen behoefte had aan nog meer ellende tussen ons. De pijn en het verdriet hadden inmiddels een plekje gekregen. Ik heb dan liever geen contact, dan alle pijn weer opnieuw te moeten herleven. Robert vertelde dat hij graag weer contact met mij wilde. Zijn relatie was voorbij en mijn hart maakte een sprongetje van geluk.

De vele gesprekken die volgden deden mijn vermoedens bevestigen: Alle argwaan, haat, de aantijgingen, de rechtszaak naar aanleiding van mijn autobiografie, volledig genegeerd worden, de valse beschuldigingen en de pogingen om alles wat ik probeerde op te bouwen kapot te maken. Dit alles kwam van haar, en Robert keek toe en deed niets. Iets wat heel veel mannen doen. Het is namelijk veiliger om je mond te houden dan op te komen voor je eigen gevoel. Maar ja, Robert is mijn zoon en mijn deur zal altijd openstaan voor hem (en ook voor mijn andere zoon Bart, waar ik helaas al 14 jaar geen contact mee kan krijgen). Wat ben ik blij om hem weer, bijna iedere dag even te horen. Al snel kwam hij naar ons toe en we waren heerlijke dagen, waar we ook met elkaar een paar eerlijke en zware gesprekken hebben gevoerd. Het heeft ons allebei goed gedaan.

Robert Freichmann met zijn zoon Danley
Ilano, Robert zijn tweede zoon.

Ik zie en spreek mijn kleinzoon weer af en toe via het beeldscherm. Het is zo fijn om hem ook weer in ons leven te hebben. Zijn jongste zoon heb ik nog nooit gezien; het mannetje is nu bijna twee. Ooit zal ik hem ook in mijn armen kunnen sluiten. Een paar maanden later, na zijn eerste bezoek hier in Spanje, is Robert hier weer geweest. Heerlijk om hem weer om me heen te hebben.

Trotse moeder

Ik ben trots op Robert, hoe hij zich door de moeilijke periode heeft geworsteld en hard werkt aan een toekomst. Hoe fijn is het om bijna iedere dag even samen te kunnen bellen en de dag te kunnen bespreken. Om te zien hoe volwassen hij is geworden en hoe hij klaarstaat voor de mensen om hem heen. En dat hij zich niet meer laat misbruiken, maar ook dat hij nu makkelijker met zijn gevoel kan omgaan. Hij doorziet nu sneller mensen en heeft het veel eerder door, wanneer mensen hem proberen te benadelen.