Fleurtje

Fleurtje

De afgelopen 10 weken, een nieuw begin in mijn leven ?

Laat ik me even voorstellen, ik ben Fleurtje

Ik ben een dame van ruim twee jaar. Vroeger werd ik Naala genoemd maar nu luister ik naar Fleurtje. Ik ben opgegroeid bij een dame die na een poosje terug naar België is gegaan en mij heeft achtergelaten bij haar zoon, die net een gezinnetje had en in een piepklein appartementje zonder tuin. Ruim 10 weken geleden ging de deurbel en daar kwam een vreemde dame binnen. Ze ging naast me op de bank zitten en friemelde steeds aan mij. Toen ze mijn oren friemelde, stopte ze opeens en haalde wat documenten uit haar tas die mijn baasje ondertekende en teruggaf samen met mijn paspoort. Mijn baasje vertelde de dame dat ik niet aan de riem kon lopen en dat ik ook niet van borstelen hield. De dame deed mij een tuigje om, toen stond ze op en nam mij mee. Alleen mij, verder helemaal niets: niet mijn mandje, niet mijn riem, niet mijn eten, niet mijn speeltjes, helemaal niets. Ik moest in haar auto stappen maar daar had ik geen zin in. Mijn baasje en bazin bleven met de baby binnen. Nu ben ik heel erg sterk dus ik bleef gewoon stilstaan. De aardige dame probeerde mij in de auto te krijgen maar dat lukte niet. Het raam van het appartement ging open en mijn baasje riep of hij even zou helpen, maar de dame vond dat niet nodig dus ben ik toch maar in die auto gestapt want ze had zo’ n aardige stem. Ik ben gaan liggen op de grond,  voor de voorstoel, en kreeg een riem om die vastging en zo we hebben zo’n twee uur gereden. De dame had een lieve stem en sprak regelmatig met me. Ze wilde mij snoepjes geven maar daar had ik geen zin in, want ik had geen idee wat er nu allemaal gebeurde. 

Na twee uur kwamen wij aan bij een gezellig huis met een grote tuin

Ik hoorde andere hondjes blaffen en ik mocht de auto uit. Het snuffelen aan de andere honden was wel even spannend, maar de aardige dame bleef steeds in de buurt. Ook was daar een aardige meneer die mij aaide en ook steeds lieve woordjes sprak tegen mij. Na de tuin te hebben besnuffeld en de andere hondjes te hebben geroken, zijn we met z’n allen naar binnen gegaan. Het huis was warm en er lagen overal mandjes en kleden op de banken. Ook was er een poes. Het enige wat ik wilde was op de bank liggen; tegen de aardige mevrouw aan. De mevrouw begon al mijn lange rasta slierten af te knippen die ik al heel lang liet groeien. Eerst bij mijn ene oor en toen ook bij mijn andere oor. Dat voelde eigenlijk veel beter. Daarna ben ik gaan slapen; lekker tegen de mevrouw e aan. Dit voelt niet eens echt verkeerd.

De volgende dagen was het net een vakantie. Er kwamen hondjes bij en er gingen weer hondjes weg. De aardige mevrouw en de aardige meneer waren er wel altijd. Het blijkt dat er regelmatig hondjes komen logeren. Er wordt hier heel veel gespeeld en snoepjes krijgen we ook vaak. ‘s Avonds liggen we allemaal bij de warme houtkachel en komen we tot rust van de hele dag spelen. Dat spelen snap ik nog niet helemaal. Dat moet ik nog leren. Ook dat wandelen: ik moest aan een riem en dat wilde ik niet. Je weet al dat ik heel erg sterk ben dus je begrijpt dat de aardige mevrouw best wel even moeite had om mij in toom te houden. Ik draai dan rondjes en doe dat met zoveel kracht, dat niemand mij kan houden. Toch liet ze niet los en ben ik toch maar mee gelopen. Tja, wat moet je als iemand ondanks mijn gedrag toch aardig blijft. Het wandelen is echt leuk. We lopen met vijf á zes honden in de bergen, zeker een uur. Halverwege gaan we op een stuk grond met amandelbomen wat water drinken en lopen dan weer verder. De tweede keer mocht ik al los lopen. Mijn conditie is niet zo heel erg goed en ik loop wat stram. Ik wil graag met de andere honden rennen maar na een rondje van zo’n minuut ben ik al bekaf. Ik blijf dan maar naast mijn nieuwe baasjes lopen. Ook begin ik wat mank te lopen.

Naar de dierenarts

Ik ben nu drie dagen in mijn nieuwe thuis en wordt meegenomen naar de dierenarts. Mijn paspoort blijkt niet in orde, ik loop ruim een jaar achter met mijn inentingen. De dierenarts zegt dat ‘alles goed komt.’ Er wordt een afspraak gemaakt voor mijn sterilisatie en voor de kapper, want ik ruik niet zo fris. Ook wordt de naam van mij en mijn nieuwe baasjes aangepast in het systeem. Dat ik mank loop komt, omdat ik niet gewent, ben om dagelijks een stuk te wandelen en dat mijn spieren getraind moeten worden. Ook dat komt wel goed. Op de weegschaal blijkt dat ik 37 kilo weeg. De inentingen mogen pas na een week, omdat ik net een ontwormingskuur heb gekregen van mijn nieuwe baasje. Dus we kunnen weer naar huis. Daar aangekomen zie ik dat de drie kippetjes loslopen. Wat een feest! Ik ren erop af en probeer er eentje te pakken. Oeps, dat mag blijkbaar niet want mijn vrouwtje roept opeens heel erg hard. Dat had ik haar nog niet horen doen. Jammer, want dat is best wel een leuk spelletje.

Nieuwe mand en zo

Mijn nieuwe baasjes hebben een nieuwe mand voor mij gemaakt. Net zoals de andere drie hondjes hebben, die daar altijd zijn. Een houten bak, wit geschilderd met op iedere bak, de naam van de hond. Deze staan allemaal in de slaapkamer. Ook staan er van deze bakken onder de overkapping buiten. Heerlijk om in te liggen, in de schaduw of gewoon als ik even moe ben. Spelen moet ik nog leren, ik snap er niets van. Ik zorg liever dat ik altijd in de buurt van mijn nieuwe baasje blijf, dat voelt veilig. Mijn baasje zegt dat dat ook wel goed komt. Iedere dag leren ze mij iets bij. Dat is best leuk want ik wil graag leren. Net zoals dat borstelen, dat is best lekker. Ook al doet het soms best pijn want mijn ondervacht is ernstig vervilt. Toch laat ik het toe. Iedere dag weer een stukje. Mijn baasje wil niet alles ineen keer doen, omdat dat veel te pijnlijk is. De akelige geur die ik had, wordt ook iedere dag minder. Ik krijg ook geen blikvoer meer, maar droge brokken. Ik vind alles lekker, en ik merk wel dat mijn poep er veel beter uitziet. Ik eet zo snel als mogelijk, maar daar heeft mijn baasje weer iets op bedacht. Nu heb ik een anti schrokbak dus eet ik een heel stuk rustiger.

Na hier zes á zeven weken te hebben gewoond, werd ik gesteriliseerd

Fleurtje herstelt van de sterilisatie operatie

De operatie vond ik niet zo leuk, mijn baasje had me wel uitgelegd ‘dat het beter zou zijn als ik gesteriliseerd zou zijn’, maar toch! Ik moest eerst op de weegschaal en ik bleek 3 kilo afgevallen te zijn door al die heerlijke wandelingen. Dat doet me dus erg goed. Ook heb ik al veel meer conditie en kan Roosje (mijn erg snelle zusje) even bijhouden tijdens de wandelingen. Mijn stramme lijf is al een stuk minder stram en ook loop ik niet meer mank.

De operatie ging goed en ik heb daarna alleen maar geslapen tegen mijn vrouwtje aan. Ik mocht de eerste dag ook niet meewandelen. Mijn baas bleef bij me en was zoals altijd heel lief voor mij. De tweede dag mocht ik wel mee, maar moest aan de riem blijven. Dat kan ik overigens al heel erg goed. Dat is best makkelijk hoor. Er is niets vervelends aan.  Ik moest een T-shirt aan, zodat ik niet aan mijn wond kon komen. Iedereen was lief voor me. De andere honden roken aan me en wisten dat er iets aan de hand was. Na 10 dagen gingen de hechtingen uit mijn buik en mocht ik weer loslopen tijdens de dagelijkse wandelingen.

Ik voel me steeds zekerder. Ik loop niet meer de hele dag achter mijn baasje aan en blijf lekker liggen als ik dat wil. Ik luister steeds beter en speel ook al met mijn grote broer, Doc. De kat is ook heel erg leuk, die rent al achter mij aan en probeert mij te pakken of andersom. In de ochtend liggen we met z’n allen even op bed en wordt er geknuffeld. Iedere dag is dat weer een feest. Het leven is hier erg leuk. Mijn baasjes zijn bijna altijd thuis en zijn lief voor ons. We hebben alle ruimte en er zijn veel plekjes in de schaduw, om te schuilen voor als het hier heel soms regent. Ik denk dat ik hier, maar blijf wonen.